Home / Biblia / Zesłanie Ducha Świętego przeciwieństwem wieży Babel
pixabay.com, CC0

Zesłanie Ducha Świętego przeciwieństwem wieży Babel

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego przypomina, że  Jezus, który wstąpił do nieba, ani Apostołów, ani swoich naśladowców nie zostawił „sierotami”.

Cały Kościół – jak Apostołowie – otrzymał Ducha Świętego, dzięki któremu w nas wszystkich jest moc Jezusa. To Duch Święty daje nam odczuć Boską moc w naszym życiu. Bez Ducha Świętego Bóg jest daleko; Chrystus pozostaje w przeszłości; Ewangelia jest martwą literą; Kościół – zwyczajną organizacją; autorytet – panowaniem; misja – propagandą; kult – magiczną ceremonią, małżeństwo – kontraktem, rodzina – zastępczą komórką do wychowania dzieci, a chrześcijańska moralność – kodeksem dla niewolników. Ale mocą Ducha Świętego możemy zmienić nasze życie. On nas ożywia i pozwala dostrzec cel i wartość rzeczywistości, w której żyjemy. Przede wszystkim daje moc miłości, dzięki której możemy pokonać wszelkie różnice, a druga osoba staje się źródłem radości i pokoju.

Tę ogromną moc działania Ducha Świętego ukazują Dzieje Apostolskie, szczególnie moment Jego zstąpienia na Apostołów (Dz 2,1-41). Jest ono wyrażone za pomocą symboliki ognia: Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. Ogień daje światło, a ono istnieje dzięki ofierze – ogień jest efektem spalania się czegoś. Płomień nie jest tylko zimnym światłem, lecz siłą, która przemienia i oczyszcza. Do ognia wrzucamy niepotrzebne, nieużyteczne rzeczy uległe zepsuciu. Ogień to także ciepło, które ogrzewa. Ogień, który spala zło i przemienia świat, jest ciepłem Bożej miłości, Chrystusowej dobroci. Ogień symbolizujący Ducha Świętego jest odpowiedzią na naszą tęsknotę za światłem, siłą i ciepłem. Może być dzikim, nieopanowanym żywiołem, jednak przy Zesłaniu Ducha Świętego ukazuje się on w formie uporządkowanej i przyjaznej człowiekowi, bowiem oświeca, ogrzewa i oczyszcza.

Apostołowie oświeceni mocą Ducha Świętego, rozgrzani nowym entuzjazmem ewangelicznym i oczyszczeni z lęku stają się nowymi ludźmi, wychodzą ze swojego zamknięcia, z własnego ciasnego świata i stają się głosicielami wielkich spraw Bożych. Przekraczają granice dawniej dla nich nieprzekraczalne. Przekraczają wszelkie granice oddzielające ludzi od siebie. Wyrażają się one w różnorodności języków i kultur. Dzieje Apostolskie przypominają też o zróżnicowaniu ludzkiej społeczności: różnimy się otrzymanymi darami naturalnymi, wykonywaną pracą, wiekiem oraz biologicznym zróżnicowaniem kobiet i mężczyzn. Duch Święty sprawia, że dobra nowina głoszona przez Apostołów staje się zrozumiała dla każdego. Każdy ze słuchających słyszy i rozumie Ewangelię we własnym języku, w świetle swojej sytuacji życiowej. Innymi słowy, Ewangelia wchodzi w życie ludzi i staje się mocą przemieniającą.

Zesłanie Ducha Świętego otwiera nowy etap w historii ludzkości. Jest on przeciwieństwem tego, co w obrazowy sposób przedstawia historia wieży Babel z Księgi Rodzaju (11,1-9). Ludzie tęsknią za tym, by przekraczać dzielące ich bariery językowe, kulturowe i narodowe, by żyć w duchu jedności i współpracy, jednak opierając się tylko na własnych siłach, prędzej czy później dają upust egocentryzmowi i egoizmowi. Budowniczowie wieży Babel zapragnęli budować świat na miarę swojego ludzkiego rozumu. Wizję wytworzyli sobie sami, bez Boga: Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba, i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi (Rdz 11,4). Pycha doprowadziła budowniczych nowej społeczności do pomieszania języków. Ich wysiłek poszedł na marne i doszło do daleko idącego rozproszenia, oddalenia się od siebie nawzajem. Sami, bez Bożej pomocy chcieli osiągnąć niebo. Jednak wkrótce jeden nie rozumiał drugiego. Grzech negatywnie uwypukla różnice i sprawia, że ludzie nieustannie oddalają się od siebie. Dlatego Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi (Rdz 11,9). Rozproszenie to znak utraty jedności i poczucia wspólnoty.

Duch Święty jest mocą jednoczącą i budującą wspólnotę. Ludzie słuchający Apostołów w dzień Zesłania Ducha Świętego poczuli się jednością w wielości. Doświadczyli komunii, w centrum której był Jezus Chrystus, przez Niego Bóg dokonał wielkich dzieł. Apostołowie zrozumieli, że misja Jezusa Chrystusa stała się ich misją. Od tamtego momentu Wieczernik, w przeciwieństwie do wieży Babel, pozostaje ikoną rozwoju ludzkości według Bożych planów. Wieża Babel to znak budowy jedności i komunii siłami czysto ludzkimi, synonim utopii światopoglądowej i ludzkiej iluzji. Koncepcja jedności oparta tylko na ludzkich pomysłach prowadzi do pomieszania języków, stałego oddalania się od siebie i wzajemnego niezrozumienia. Doświadczamy tego w naszych czasach. Duch Święty natomiast sprawia, że Ewangelia jedności i komunii jest rozumiana przez wszystkich, tych dwa tysiące lat temu i tych dzisiaj, niezależnie od pochodzenia, wieku, zawodu czy wykształcenia.

Kościół prowadzony przez Ducha Świętego od samego początku stawia czoło wyzwaniu pluralizmu w świecie i w sobie samym. Misją Kościoła jest przekraczanie wszelkich różnic i docieranie z Ewangelią do każdego człowieka, w każdym ludzkim środowisku. Tę misję Kościół wypełnia także przez wskazywanie i odżegnywanie się od wszelkich pokus budowania nowych, współczesnych wież Babel. Z tego też powodu zawsze będzie on znakiem sprzeciwu.

O. dr Konrad Keler SVD

pgw