Twarz. Jak często mówi za nas, nawet jeśli nie zdążyliśmy jeszcze otworzyć ust. Widać na niej wczorajsze zmęczenie, nieprzespane noce, strach, zaskoczenie czy ekscytację. Jest jedyną częścią ciała, której nie zakrywamy garderobą. Jest zawsze odsłonięta. Ma być naszym komunikatem, reklamą, wizytówką. Może zachęcać lub odstraszać.
Wstajemy o piątej rano. Spoglądamy za okno – ciemno, pada deszcz. Termometr pokazuje niewiele ponad pięć stopni. Ale nie martwi nas to, w końcu wybieramy się na koniec świata. Jeszcze tylko 13 tysięcy km do pokonania. Jeszcze tylko 25 godzin w samolocie. Jeszcze tylko dwie
Twarz. Jak często mówi za nas, nawet jeśli nie zdążyliśmy jeszcze otworzyć ust. Widać na niej wczorajsze zmęczenie, nieprzespane noce, strach, zaskoczenie czy ekscytację. Jest jedyną częścią ciała, której nie zakrywamy garderobą. Jest zawsze odsłonięta. Ma być naszym komunikatem, reklamą, wizytówką. Może zachęcać lub odstraszać.
Wstajemy o piątej rano. Spoglądamy za okno – ciemno, pada deszcz. Termometr pokazuje niewiele ponad pięć stopni. Ale nie martwi nas to, w końcu wybieramy się na koniec świata. Jeszcze tylko 13 tysięcy km do pokonania. Jeszcze tylko 25 godzin w samolocie. Jeszcze tylko dwie
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
