Braniewo. Szesnastotysięczne miasto położone na dalekiej północy Polski, na północnym krańcu Warmii, dawniej morski port handlowy położony w historycznej części biskupiej Warmii. Do 1945 roku Braunsberg położone w Prusach Wschodnich. Dziś siedziba powiatu. Dogodny dojazd „eskami” z centrum Polski, z kierunku Elbląga, pozwala na szybkie i
7 lipca minęła 79-ta rocznica rozpoczęcia operacji „Ostra Brama”, zwanej inaczej Powstaniem Wileńskim. Armia Krajowa, w ramach Akcji „Burza”, zamierzała samodzielnie wyzwolić Wilno spod okupacji niemieckiej. Jak zakończyła się ta istotna, chociaż nieco zapomniana akcja i jak potoczyły się powojenne losy żołnierzy biorących w niej
Miałem dziś pisać o czymś innym, ale zmienię temat, nawiązując do daty 17 września, czyli rocznicy wkroczenia wojsk sowieckich na Kresy wschodnie broniącej się jeszcze Rzeczpospolitej. Sprowokowała mnie do tego zażarta dyskusja, a w zasadzie dyskusje, które przetoczyły się przez moją tablicę w mediach społecznościowych.
Ponadtysiącletnia historia oręża polskiego wskazuje niezaprzeczalnie, że w średniowieczu, nowożytności, XIX i XX w. regularne jednostki Wojska Polskiego stanowiły poważną siłę bojową, z którą musiał się liczyć każdy nieprzyjaciel.
W kontekście ostatnich dokumentów selektywnie publikowanych na stronach internetowych Rosyjskiej Federalnej Agencji Archiwalnej, odnoszących się do strat wojsk sowieckich zadanych przez Armię Krajową w latach 1944–1945, które w rzeczywistości mogły być jedynie formą polskiej samoobrony zbrojnej, należy zadać pytania: jakie ogromne zbiory dokumentów dotyczących ludobójstwa
Braniewo. Szesnastotysięczne miasto położone na dalekiej północy Polski, na północnym krańcu Warmii, dawniej morski port handlowy położony w historycznej części biskupiej Warmii. Do 1945 roku Braunsberg położone w Prusach Wschodnich. Dziś siedziba powiatu. Dogodny dojazd „eskami” z centrum Polski, z kierunku Elbląga, pozwala na szybkie i
7 lipca minęła 79-ta rocznica rozpoczęcia operacji „Ostra Brama”, zwanej inaczej Powstaniem Wileńskim. Armia Krajowa, w ramach Akcji „Burza”, zamierzała samodzielnie wyzwolić Wilno spod okupacji niemieckiej. Jak zakończyła się ta istotna, chociaż nieco zapomniana akcja i jak potoczyły się powojenne losy żołnierzy biorących w niej
Miałem dziś pisać o czymś innym, ale zmienię temat, nawiązując do daty 17 września, czyli rocznicy wkroczenia wojsk sowieckich na Kresy wschodnie broniącej się jeszcze Rzeczpospolitej. Sprowokowała mnie do tego zażarta dyskusja, a w zasadzie dyskusje, które przetoczyły się przez moją tablicę w mediach społecznościowych.
Ponadtysiącletnia historia oręża polskiego wskazuje niezaprzeczalnie, że w średniowieczu, nowożytności, XIX i XX w. regularne jednostki Wojska Polskiego stanowiły poważną siłę bojową, z którą musiał się liczyć każdy nieprzyjaciel.
W kontekście ostatnich dokumentów selektywnie publikowanych na stronach internetowych Rosyjskiej Federalnej Agencji Archiwalnej, odnoszących się do strat wojsk sowieckich zadanych przez Armię Krajową w latach 1944–1945, które w rzeczywistości mogły być jedynie formą polskiej samoobrony zbrojnej, należy zadać pytania: jakie ogromne zbiory dokumentów dotyczących ludobójstwa
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
