Naturalne podejście do swojego ciała jest obecnie jednym z najbardziej propagowanych. Dbanie o siebie, wsłuchiwanie się w swoje potrzeby, diety, ćwiczenia i masaże. Wraz z rozwojem takiej postawy rośnie też hipokryzja lewej strony sceny politycznej. Wpływa ona na naturalny rozwój człowieka w sposób całkowicie sztuczny,
Ostatni etap ludzkiego życia na ziemi nie cieszy się obecnie większym zainteresowaniem. Każdy chce być młody, zdrowy, piękny, sprawny, spotykać się z uznaniem. Cywilizacja konsumpcyjna promuje taki model życia i wartości, jednak jest to bardzo powierzchowne i nie może odpowiedzieć na odwieczne pytanie o sens
Chrześcijaństwo, wbrew pewnym obiegowym opiniom, nie jest religią odrzucającą ciało, ale wręcz przeciwnie – afirmuje je zarówno w wymiarze ludzkim, jak i boskim. Podstawą tej afirmacji jest tajemnica Wcielenia, a więc przyjęcia ludzkiej natury przez Boga w osobie Jezusa Chrystusa. Przez to wydarzenie chrześcijaństwo podkreśla
Tyle pytań, ile mamy o własną egzystencję, jej sens i przeznaczenie, tyleż mamy i o ciało – czym ono jest, jak z niego korzystać, czy to tylko narzędzie do używania, biologiczna maszyna? Czy jest emanacją naszego ja i naszej kreatywności? Czy ciało jest mną, czy
Czym ma być ciało postczłowieka? Czy postczłowiek będzie miał ciało? Próbując dać odpowiedź na tak postawione pytania, należy odwołać się do idei transhumanizmu (H+), czyli do wszelkich dążeń mających na celu doprowadzenie do udoskonalenia ludzkiego bytowania w sensie biologicznym, poprzez jego ścisły związek z najnowszą
Duchowość może kojarzyć się z czymś opozycyjnym względem ciała. Z jednej bowiem strony ciało i dusza stanowią jedność. Z drugiej jednak, w historii chrześcijaństwa widzimy czasami pewną opozycję między tym, co cielesne, i tym, co duchowe. Św. Paweł mówił wprost o walce między duchem i
Na początku należy się czytelnikowi wyjaśnienie. Wiem, że tytuł niniejszego tekstu jest zaczerpnięty z cudzej twórczości. Tak, dokładnie, to pochodzi z książki Hanny Arendt Eichmann w Jerozolimie – rzecz o banalności zła. Książka, o której będę poniżej pisał, tylko bardzo pozornie traktuje o czymś innym,
Inspiracją do napisania tego tekstu było banalne wydarzenie, wobec którego można by przejść obojętnie. Któregoś razu w Muzeum Archidiecezjalnym w Poznaniu uczestniczyłem w spotkaniu „Kuźni Teologicznych Inspiracji”. Wydarzeniu towarzyszyła wystawa „École de Paris – artyści polsko-żydowscy”. Wśród licznych obrazów jeden szczególnie wzbudził zainteresowanie pewnego uczestnika.
1 kwietnia ukazał się drugi tegoroczny numer kwartalnika „Civitas Christiana” zatytułowany „Ciało – między uwielbieniem a nienawiścią”, którego tematyka oscyluje wokół ludzkiej cielesności, podejścia do ciała na przestrzeni wieków oraz nieporozumień, jakie się wokół niego rodzą. „Tyle pytań, ile mamy o własną egzystencję, jej sens
Szła naprzeciwko mnie ulicą. Na oko siedemnastoletnia. Z wyraźną nadwagą, nieco kulejąca, ukrywająca swoją pochyloną sylwetkę pod zbyt dużą kraciastą koszulą i obszernymi czarnymi dżinsami. Na twarz opadały jej pasma półdługich, ciemnych włosów. Bardzo chciała się schować, ale i tak było widać jej zgrabny, lekko
Naturalne podejście do swojego ciała jest obecnie jednym z najbardziej propagowanych. Dbanie o siebie, wsłuchiwanie się w swoje potrzeby, diety, ćwiczenia i masaże. Wraz z rozwojem takiej postawy rośnie też hipokryzja lewej strony sceny politycznej. Wpływa ona na naturalny rozwój człowieka w sposób całkowicie sztuczny,
Ostatni etap ludzkiego życia na ziemi nie cieszy się obecnie większym zainteresowaniem. Każdy chce być młody, zdrowy, piękny, sprawny, spotykać się z uznaniem. Cywilizacja konsumpcyjna promuje taki model życia i wartości, jednak jest to bardzo powierzchowne i nie może odpowiedzieć na odwieczne pytanie o sens
Chrześcijaństwo, wbrew pewnym obiegowym opiniom, nie jest religią odrzucającą ciało, ale wręcz przeciwnie – afirmuje je zarówno w wymiarze ludzkim, jak i boskim. Podstawą tej afirmacji jest tajemnica Wcielenia, a więc przyjęcia ludzkiej natury przez Boga w osobie Jezusa Chrystusa. Przez to wydarzenie chrześcijaństwo podkreśla
Tyle pytań, ile mamy o własną egzystencję, jej sens i przeznaczenie, tyleż mamy i o ciało – czym ono jest, jak z niego korzystać, czy to tylko narzędzie do używania, biologiczna maszyna? Czy jest emanacją naszego ja i naszej kreatywności? Czy ciało jest mną, czy
Czym ma być ciało postczłowieka? Czy postczłowiek będzie miał ciało? Próbując dać odpowiedź na tak postawione pytania, należy odwołać się do idei transhumanizmu (H+), czyli do wszelkich dążeń mających na celu doprowadzenie do udoskonalenia ludzkiego bytowania w sensie biologicznym, poprzez jego ścisły związek z najnowszą
Duchowość może kojarzyć się z czymś opozycyjnym względem ciała. Z jednej bowiem strony ciało i dusza stanowią jedność. Z drugiej jednak, w historii chrześcijaństwa widzimy czasami pewną opozycję między tym, co cielesne, i tym, co duchowe. Św. Paweł mówił wprost o walce między duchem i
Na początku należy się czytelnikowi wyjaśnienie. Wiem, że tytuł niniejszego tekstu jest zaczerpnięty z cudzej twórczości. Tak, dokładnie, to pochodzi z książki Hanny Arendt Eichmann w Jerozolimie – rzecz o banalności zła. Książka, o której będę poniżej pisał, tylko bardzo pozornie traktuje o czymś innym,
Inspiracją do napisania tego tekstu było banalne wydarzenie, wobec którego można by przejść obojętnie. Któregoś razu w Muzeum Archidiecezjalnym w Poznaniu uczestniczyłem w spotkaniu „Kuźni Teologicznych Inspiracji”. Wydarzeniu towarzyszyła wystawa „École de Paris – artyści polsko-żydowscy”. Wśród licznych obrazów jeden szczególnie wzbudził zainteresowanie pewnego uczestnika.
1 kwietnia ukazał się drugi tegoroczny numer kwartalnika „Civitas Christiana” zatytułowany „Ciało – między uwielbieniem a nienawiścią”, którego tematyka oscyluje wokół ludzkiej cielesności, podejścia do ciała na przestrzeni wieków oraz nieporozumień, jakie się wokół niego rodzą. „Tyle pytań, ile mamy o własną egzystencję, jej sens
Szła naprzeciwko mnie ulicą. Na oko siedemnastoletnia. Z wyraźną nadwagą, nieco kulejąca, ukrywająca swoją pochyloną sylwetkę pod zbyt dużą kraciastą koszulą i obszernymi czarnymi dżinsami. Na twarz opadały jej pasma półdługich, ciemnych włosów. Bardzo chciała się schować, ale i tak było widać jej zgrabny, lekko
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
