cykl

Prawdopodobnie około 870 r. na terenie państwa Wiślan, czyli późniejszej Małopolski, pojawili się uczniowie św.Metodego, apostoła Słowian. Możliwe ochrzczenie panującego na Wiśle władcy można uznać za początki chrześcijaństwa wśród naszych przodków. Niestety jednak w naszych domysłach na ten temat opieramy się na jedynej wzmiance źródłowej

Pozostawiliśmy Kościół Rzymski u schyłku IX w., kiedy to po śmierci Cyryla i Metodego wszedł on w nową fazę rozwoju na terenie Słowiańszczyzny południowej. W następnym stuleciu pod jurysdykcją papieża znajdą się ostatnie połacie nieschrystianizowanej dotąd, ucywilizowanej Europy, a tym samym katolicyzm stanie się niepodzielnie

Kim byli Cyryl i Metody nazywani apostołami Słowian? Dr Anna Sutowicz opisuje historię przybycia tych świętych na tereny dzisiejszej Polski. Kiedy w połowie IX wieku na Wschodzie gasły ostatnie głosy przeciwników sztuki kościelnej w jej wydaniu ortodoksyjnym, na Zachodzie powstawało silne państwo morawskie, pierwszy udokumentowany

Przyszedł czas, aby zająć się sztuką kościelną, a raczej jej skromnym wycinkiem – ikonami. Odgrywały one od wieków wciąż niesłabnącą ogromną rolę w szerzeniu wiary w Chrystusa, utrzymywaniu żywej gorliwości wśród wierzących strzegąc czystości wyznania jako swoiste kierunkowskazy teologiczne, bardziej czytelne niż uczone rozprawy. Dlatego

Po śmierci Grzegorza Wielkiego papiestwo weszło w okres wielu trudności zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych, płynących z pojawienia się na Półwyspie Apenińskim kilku potęg politycznych zagrażających pozycji papieży. Niewiele zresztą prawdy zachowało się w dokumentach i niekiedy zbyt trudno ustalić przebieg wypadków oraz motywację postępowania

Rozszerzanie się granic Kościoła na nowe ludy europejskie postawiło go przed koniecznością unifikacji praw zwyczajowych i liturgii, sprawowanej według przyjętych obyczajów odmiennych niemal na każdym obszarze. Wraz z końcem tzw. wędrówki ludów, czyli okresu przemieszczania się plemion barbarzyńskich na terytorium byłego Imperium Rzymskiego, Kościół stał

Po rozpadzie Imperium rzymskiego świat chrześcijański doświadczył podziału politycznego, wskutek którego historia poszczególnych jego regionów musiała potoczyć się odmiennymi torami. Wspominaliśmy nieco o charakterze religijności mieszkańców Cesarstwa Bizantyjskiego, do którego losów przyjdzie nam nie raz jeszcze wrócić. Zarysowaliśmy też podział wyznaniowy Syrii, Egiptu i Afryki,

Kiedy pod koniec IV w. padały ostatnie twierdze państwa rzymskiego pod naporem wojsk plemion barbarzyńskich, a świat, zdawało się, zmierzał do nieuchronnego końca, już na gruzach starej cywilizacji powstawały jak grzyby po deszczu nowe instytucje władzy świeckiej. Obok tych obcych organizmów Kościół mógł wystąpić jako

„Jeśli może upaść Rzym, cóż może się ocalić” – napisał św. Hieronim w jednym z listów (Epistulae, 123,16). Jego przekonanie dzieliło wielu, jeśli nie wszyscy obywatele ówczesnego Imperium. Jego upadek, zapowiadający się już od conajmniej dwóch wieków, wydawał się im końcem świata. Nikt nie pytał,

W maju 380 roku w Konstantynopolu zebrali się biskupi całego wschodniego chrześcijaństwa. Sprawa wydawała się nagląca. Po śmierci Konstantyna Kościół potrzebował potwierdzenia wiary wyznanej na soborze w Nicei. Herezja ariańska bowiem nie umarła, zmieniła jedynie kierunek natarcia, zwracając się z nową zaciętością bezpośrednio przeciwko następcom