Wielowymiarowość liturgii zmusza do spojrzenia na nią pod szerokim kątem. Każdy element liturgii (a jest ich wiele) wymaga zrozumienia, bo liturgia to nie przedstawienie, teatr jednego aktora, ale wspólne dzieło wszystkich w niej uczestniczących. Nie może podjąć się oceny liturgii ten, kto uczestniczy w niej
Rzeczywistość liturgiczna rozciąga się na całe życie człowieka. Nie zamyka go wyłącznie w budynku, w którym się dokonuje, ale idzie krok dalej – chrześcijanin może nawet „wejść do swej izdebki” i również tam żyć pełnią celebracji. Właściwą ku temu formą jest liturgia godzin.
Aż dwadzieścia wieków Kościół czekał na wypracowanie pojęcia liturgii. Dopiero, w efekcie ruchu liturgicznego, nastąpiła refleksja nad liturgią, która doprowadziła do reformy Soboru Watykańskiego II. O tym i znaczeniu liturgii w naszym życiu, o znaczeniu znaków w liturgii opowiadał ks. abp Józef Górzyński, koadiutor Archidiecezji
Wyrazistość i przejrzystość jest jedną z głównych cech liturgii. Człowiek dopiero wtedy może się w niej odnaleźć, gdy sam zrozumie, co czyni, jednocześnie wyrażając się przez owe działania. Liturgia nie polega na magicznym wykonywaniu określonych czynności, aby przyniosły one zamierzony skutek. Postawy i gesty mają
Temat znaków i symboli jest bardzo szeroki, bo liturgia jest nimi wypełniona. Nie żeby była nimi przepełniona, zawiera ich bogactwo w takim stopniu, by wprowadziły pewne zamieszanie. Nie chodzi jednak o to, aby uczynić liturgię niezrozumiałą lub tajemniczą, lecz by stała się ona jasna, klarowna
Ze wszystkich działań człowieka liturgia staje się przestrzenią, o której on sam nie jest w stanie stanowić. Zostaje do niej zaproszony, by być jednym ze współtwórców. Jest to przestrzeń celebracji codzienności, czyli wyjście poza świętowanie, by żyć Chrystusem w każdym momencie życia.
Czas pędzi nieubłaganie, wszyscy chyba jeszcze mamy w pamięci nie tak dawne serdeczne spotkania z bliskimi w Bożonarodzeniowej atmosferze, tymczasem zaraz wkraczamy w okres wielkopostnej zadumy. Już 10 lutego przyjdzie nam wyciszyć się po karnawałowych szaleństwach, by przygotować ducha do przeżywania najpiękniejszej prawdy naszej wiary.
7 marca 1965 r., w Pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, w parafii Wszystkich Świętych przy Via Appia Nouva 244 w Rzymie papież Paweł VI po raz pierwszy celebrował Mszę świętą w języku włoskim.
4 listopada w siedzibie Oddziału Wałbrzyskiego Katolickiego Stowarzyszenia “Civitas Christiana” odbyło się spotkanie z Mirosławem Maciejewskim.
Wielowymiarowość liturgii zmusza do spojrzenia na nią pod szerokim kątem. Każdy element liturgii (a jest ich wiele) wymaga zrozumienia, bo liturgia to nie przedstawienie, teatr jednego aktora, ale wspólne dzieło wszystkich w niej uczestniczących. Nie może podjąć się oceny liturgii ten, kto uczestniczy w niej
Rzeczywistość liturgiczna rozciąga się na całe życie człowieka. Nie zamyka go wyłącznie w budynku, w którym się dokonuje, ale idzie krok dalej – chrześcijanin może nawet „wejść do swej izdebki” i również tam żyć pełnią celebracji. Właściwą ku temu formą jest liturgia godzin.
Aż dwadzieścia wieków Kościół czekał na wypracowanie pojęcia liturgii. Dopiero, w efekcie ruchu liturgicznego, nastąpiła refleksja nad liturgią, która doprowadziła do reformy Soboru Watykańskiego II. O tym i znaczeniu liturgii w naszym życiu, o znaczeniu znaków w liturgii opowiadał ks. abp Józef Górzyński, koadiutor Archidiecezji
Wyrazistość i przejrzystość jest jedną z głównych cech liturgii. Człowiek dopiero wtedy może się w niej odnaleźć, gdy sam zrozumie, co czyni, jednocześnie wyrażając się przez owe działania. Liturgia nie polega na magicznym wykonywaniu określonych czynności, aby przyniosły one zamierzony skutek. Postawy i gesty mają
Temat znaków i symboli jest bardzo szeroki, bo liturgia jest nimi wypełniona. Nie żeby była nimi przepełniona, zawiera ich bogactwo w takim stopniu, by wprowadziły pewne zamieszanie. Nie chodzi jednak o to, aby uczynić liturgię niezrozumiałą lub tajemniczą, lecz by stała się ona jasna, klarowna
Ze wszystkich działań człowieka liturgia staje się przestrzenią, o której on sam nie jest w stanie stanowić. Zostaje do niej zaproszony, by być jednym ze współtwórców. Jest to przestrzeń celebracji codzienności, czyli wyjście poza świętowanie, by żyć Chrystusem w każdym momencie życia.
Czas pędzi nieubłaganie, wszyscy chyba jeszcze mamy w pamięci nie tak dawne serdeczne spotkania z bliskimi w Bożonarodzeniowej atmosferze, tymczasem zaraz wkraczamy w okres wielkopostnej zadumy. Już 10 lutego przyjdzie nam wyciszyć się po karnawałowych szaleństwach, by przygotować ducha do przeżywania najpiękniejszej prawdy naszej wiary.
7 marca 1965 r., w Pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, w parafii Wszystkich Świętych przy Via Appia Nouva 244 w Rzymie papież Paweł VI po raz pierwszy celebrował Mszę świętą w języku włoskim.
4 listopada w siedzibie Oddziału Wałbrzyskiego Katolickiego Stowarzyszenia “Civitas Christiana” odbyło się spotkanie z Mirosławem Maciejewskim.
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
