Z Matthieu Bock-Côté, autorem książki „Multikulturalizm jako religia polityczna”, rozmawia Maciej Szepietowski. Choć tytuł Pańskiej książki odnosi się do multikulturalizmu, to książka jest o czymś więcej. Sporo miejsca poświęca Pan rewolucji 1968 roku, która przetoczyła się przez państwa Zachodu i ewolucji lewicy. Ze względu na
Czym jest międzykulturowość, czy mamy do czynienia z jej kryzysem? Jaki jest polski wkład do studiów nad doświadczeniem wielokulturowości i kształtowaniem relacji międzykulturowych?
“Także dzisiaj istnieje dyktatura poprawności ideowej, która jest identyczna z dyktaturą faryzeuszy – biorą kamienie, by ukamienować wolność narodów, wolność ludzi, wolność sumienia, relację ludzi z Bogiem…” (papież Franciszek)
Imperatyw poprawności, który obowiązuje w dyskursie świata zachodniego, ma tworzyć społeczeństwa inkluzywne. Poszanowanie odmienności i praw grup mniejszościowych wydaje się naturalnym gwarantem ładu społecznego. To oczywiste, ale co, jeśli owa poprawność staje się hiperpoprawnością i zaburza naturalne funkcjonowanie grup wchodzących ze sobą w interakcje społeczne?
Ojczyzna nie może być rozumiana jedynie jako miejsce zamieszkania. Budowanie tradycji i twórczy wkład w kulturę, wnoszony przez każde pokolenie, jest jednym z gwarantów przetrwania takiego wspólnego domu.
Skoro normy i reguły współżycia w społeczeństwie nie powinny wynikać z nagiej siły i przemocy, to z jakich źródeł należy je wywodzić? Czy istnieje jakiś głos bezstronny (super partes)?
Z Matthieu Bock-Côté, autorem książki „Multikulturalizm jako religia polityczna”, rozmawia Maciej Szepietowski. Choć tytuł Pańskiej książki odnosi się do multikulturalizmu, to książka jest o czymś więcej. Sporo miejsca poświęca Pan rewolucji 1968 roku, która przetoczyła się przez państwa Zachodu i ewolucji lewicy. Ze względu na
Czym jest międzykulturowość, czy mamy do czynienia z jej kryzysem? Jaki jest polski wkład do studiów nad doświadczeniem wielokulturowości i kształtowaniem relacji międzykulturowych?
“Także dzisiaj istnieje dyktatura poprawności ideowej, która jest identyczna z dyktaturą faryzeuszy – biorą kamienie, by ukamienować wolność narodów, wolność ludzi, wolność sumienia, relację ludzi z Bogiem…” (papież Franciszek)
Imperatyw poprawności, który obowiązuje w dyskursie świata zachodniego, ma tworzyć społeczeństwa inkluzywne. Poszanowanie odmienności i praw grup mniejszościowych wydaje się naturalnym gwarantem ładu społecznego. To oczywiste, ale co, jeśli owa poprawność staje się hiperpoprawnością i zaburza naturalne funkcjonowanie grup wchodzących ze sobą w interakcje społeczne?
Ojczyzna nie może być rozumiana jedynie jako miejsce zamieszkania. Budowanie tradycji i twórczy wkład w kulturę, wnoszony przez każde pokolenie, jest jednym z gwarantów przetrwania takiego wspólnego domu.
Skoro normy i reguły współżycia w społeczeństwie nie powinny wynikać z nagiej siły i przemocy, to z jakich źródeł należy je wywodzić? Czy istnieje jakiś głos bezstronny (super partes)?
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
