„Bez Boga ani do proga” – to przysłowie pojawiało się na ustach mojej babci zawsze wtedy, gdy chciała podkreślić, że człowiek nie będzie umiał odnaleźć się w żadnej społeczności, jeśli nie zachowa chrześcijańskiej kultury bycia. W tej recepcie mieściła się nie tylko kościelna etykieta dotycząca
Początek drugiego tysiąclecia, któryś ciepły miesiąc. Ksiądz w ramach ogłoszeń parafialnych prosi o to, by do kościoła ubierać się godnie, a na drzwiach wejściowych pojawia się grafika sugerująca, że krótkie spodenki i odkryte ramiona to niekoniecznie dobry pomysł. Dziś takie prośby i grafiki to już
„Bez Boga ani do proga” – to przysłowie pojawiało się na ustach mojej babci zawsze wtedy, gdy chciała podkreślić, że człowiek nie będzie umiał odnaleźć się w żadnej społeczności, jeśli nie zachowa chrześcijańskiej kultury bycia. W tej recepcie mieściła się nie tylko kościelna etykieta dotycząca
Początek drugiego tysiąclecia, któryś ciepły miesiąc. Ksiądz w ramach ogłoszeń parafialnych prosi o to, by do kościoła ubierać się godnie, a na drzwiach wejściowych pojawia się grafika sugerująca, że krótkie spodenki i odkryte ramiona to niekoniecznie dobry pomysł. Dziś takie prośby i grafiki to już
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
