Opolska historyk, prof. Anna Pobóg-Lenartowicz, samorządowiec i burmistrz Trzebnicy dr Marek Długozima oraz Apostolstwo Chorych - dzieło o szczególnej misji i 100-letniej historii to laureaci jubileuszowej, 50. Nagrody im. Juliusza Ligonia. Uroczystość jej wręczenia miała miejsce 5 lutego w Panteonie Górnośląskim w Katowicach. To najstarsze regionalne wyróżnienie w Polsce, którego historia sięga roku 1963. Nagrodę przyznaje Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”.

Jubileuszowa gala zgromadziła kapitułę nagrody, laureatów oraz zaproszonych gości, na czele z abp. Andrzejem Przybylskim, metropolitą katowickim, którzy wspólnie uhonorowali osoby i instytucje szczególnie zasłużone dla dobra wspólnego i kultury regionu.

Jako pierwsza wyróżnienie odebrała prof. Anna Pobóg-Lenartowicz - „za mistrzowskie łączenie najwyższego poziomu badań i pracy naukowej z etosem służby, głębokim zakorzenieniem w tradycji regionu oraz wyjątkową umiejętnością opowiadania historii, które umacniają wspólnotę”. To uzasadnienie w laudacji rozwinął dr hab. Marek Białokur, historyk z Uniwersytetu Opolskiego.

„Chciałam bardzo podziękować członkom kapituły za to wyróżnienie. Mam świadomość, ile zacnych i szanownych osób przede mną odebrało ten laur i nie do końca jestem przekonana, czy rzeczywiście na to zasłużyłam. To chyba jest dowód na to, że czasami dobrze pozytywnie jest traktować studentów, bo potem jest taki moment, w którym się odwdzięczają” - podkreśliła prof. Anna Pobóg – Lenartowicz, nawiązując do słów laudatora.

Pochodzący z Trzebnicy dr Marek Długozima został wyróżniony za „szlachetne łączenie troski o pamięć narodową z odpowiedzialnością społeczną, duchem pojednania oraz wytrwałą, codzienną służbą na rzecz lokalnej wspólnoty”. Laudację wygłosił ks. dr hab. Bogdan Giemza SDS, prof. Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, który podkreślił fakt, że to na wniosek laureata św. Jadwiga Śląska w 2010 roku została ogłoszona patronką miasta.

Odbierając nagrodę burmistrz Trzebnicy zauważył, że „Juliusz Ligoń był człowiekiem pracy i czynu. Wszystkie wartości, które wyznawał, wcielał w życie (…). Był też osobą, która w sposób szczególny była związana z miejscem i ludźmi, z którymi żył i to mnie właśnie w jakiś sposób utożsamia z jego osobą (…). Ta nagroda jest potwierdzeniem tego, że służba publiczna, praca którą wykonuję, to nie tylko zaszczyty czy też funkcje, ale jest to wierność ideałom i wartościom”.

W setną rocznicę powstania, Ligoniowym Laurem nagrodzono Apostolstwo Chorych - „za konsekwentną afirmację godności ludzkiego życia, za wielowymiarową działalność wydawniczą, formacyjną oraz edukacyjną, a także za pełną poświęcenia troskę duchową i materialną okazywaną osobom dotkniętym cierpieniem oraz tym, którzy im towarzyszą”.

„Pragniemy wyrazić naszą ogromną wdzięczność całej wspólnocie Apostolstwa Chorych (…). Życzymy mocy Ducha Świętego w posłudze wobec osób chorych, niepełnosprawnych. Mamy nadzieję, że wspólnota dalej będzie oddziaływać na Kościół i społeczeństwo” - powiedział biskup Marek Szkudło, który wygłosił laudację dla wyróżnionego dzieła, podkreślając znaczenie godności człowieka w codziennej służbie Apostolstwa.

Nagrodę odebrał ks. dr Wojciech Bartoszek, krajowy duszpasterz Apostolstwa Chorych. Przywołał historie i świadectwa wielu osób angażujących się w działalność dzieła, które zawiera w sobie cechy wspólnoty, formacyjną misję i charakter instytucji okazującej wsparcie chorym i potrzebującym.

„Wielki głos wdzięczności najpierw Panu Bogu, biskupom, że od 1945 roku do dzisiaj, w Katowicach mieści się siedziba Apostolstwa Chorych. Dziękuję pracownikom i wolontariuszom - tym, którzy byli wcześniej i tym, którzy są dzisiaj” - powiedział ks. Bartoszek.

Abp Andrzej Przybylski, metropolita katowicki podziękował organizatorowi Nagrody, zarówno za upamiętnianie postaci Juliusza Ligonia, jak i za systematyczne wyróżnianie niezwykłych osób i instytucji z obszaru historycznego Śląska.

„Chcę bardzo podziękować najpierw wspólnocie Civitas Christiana za to pięćdziesięcioletnie trwanie przy Nagrodzie Ligonia. Gdybyście tego nie organizowali, nie kontynuowali, nie poznalibyśmy tylu wspaniałych osób, nie ponieślibyśmy dalej wielkiego dziedzictwa patrona tej nagrody (…). Ja uczę się poznawać Śląsk. Dzisiaj się przekonałem, że Śląska można się nauczyć przez książki, pomniki, wystawy,  ale Śląska nie da się pokochać bez ludzi, którzy ten region kochają i są syntezą tego regionu, a dzisiaj miałem okazję poznać kolejne trzy takie właśnie osoby” - podkreślił Ksiądz Arcybiskup.

Uroczysta gala 50. edycji nagrody była także okazją do wyrażenia słów wdzięczności i przekazania okolicznościowego dyplomu uznania dla dyrekcji, grona pedagogicznego i uczniów Szkoły Podstawowej nr 48 im. Juliusza Ligonia w Katowicach, której delegacja z pocztem sztandarowym od lat uczestniczy katowickiej uroczystości wręczenia wyróżnień - wyjątkowym święcie Juliusza Ligonia. Dyplom z okazji jubileuszu został przyznany również prof. Franciszkowi Markowi, członkowi Kapituły, wybitnemu autorytetowi, który choć w tym roku nie mógł uczestniczyć w gali, od lat nieustannie twórczo inspiruje kapitułę i organizatorów nagrody.

Spotkanie uwieńczył koncert rodzinnego zespołu z Katowic „Kapela Fedaków”, który zaprezentował tradycyjną muzykę regionalną w nowych aranżacjach, z wydanego niedawno albumu „Śląski Ogród”. Nie zabrakło jubileuszowego tortu.

Od 1963 r. Ligoniowymi Laurami honorowane są osoby i instytucje, które działają dla dobra wspólnego, rozwoju życia społecznego, kulturalnego i naukowego w historycznych granicach Śląska. Laureaci są przykładem, że świat współczesny można kształtować w duchu idei głoszonych przez Patrona Nagrody - skromnego XIX-wiecznego kowala, poetę, działacza społecznego, konsekwentnego w działaniu, którego niezłomna postawa, patriotyzm i troska o bliźniego pozostają wciąż aktualną inspiracją. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat, Ligoniowy Laur otrzymało ponad 200 osób i instytucji. Wśród nich m.in. Wojciech Kilar, prof. Jan Miodek, prof. Marian Zembala, Alfred Bujara, Joanna Jurgała – Jureczka, zespół pieśni i tańca „Śląsk”, Franciszek Pieczka, Henryk Jan Botor czy Muzeum Powstań Śląskich. 

Aleksandra Bilicka, współpraca Maciej Szepietowski

/kl