Pewien człowiek przybiega do Jezusa i pyta się, co ma robić, aby osiągnąć życie wieczne. Jest to dla niego tak ważna sprawa, że pytanie zadaje klęcząc, a Jezusa nazywa dobrym nauczycielem. Jezus mówi, że tylko Bóg jest dobry i poleca mu przestrzegać przykazań. Okazuje się,
Nie popełniłbym tego felietonu, gdyby przypadkiem mój wzrok nie zatrzymał się na pewnym tekście o tytule „Nikt nie lubi konkurencji” (brak podpisu), zamieszczonym w znanym mi tygodniku. Ale stało się – zainteresował mnie i… przeczytałem. Nieznany autor tekstu donosi, że będący około sześćdziesiątki Kajetan Koźmian,
Zewsząd w mediach, i nie tylko, słyszymy przesłanie do kobiet: „Skup się na sobie”, „Zaopiekuj się najpierw sobą”. Jako chrześcijanki możemy się zastanawiać, czy to na pewno rada dla nas? Jak filozofia skupiania się na dbaniu o siebie ma się do chrześcijańskiego stylu życia? Kochaj
Radość Jezusa będzie w nas pełna, kiedy będziemy się wzajemnie miłowali i wypełniali Jego przykazania, które ogniskują się wokół praktykowania miłości w życiu codziennym. O miłości mówi się wiele, miłość się wychwala i stawia na piedestale, miłość jest deklarowanym celem życia wielu ludzi. Tymczasem w
Pierwszy dzień Triduum Paschalnego, to pamiątka ustanowienia sakramentu Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy i sakramentu kapłaństwa. Wokół nich zazwyczaj skupia się uwaga uczestników liturgii. Niewątpliwie są to sakramenty kluczowe dla istnienia i funkcjonowania wspólnoty Kościoła. Jednakże nie są one sednem wielkoczwartkowej liturgii. W Wielki Czwartek odczytywany
W mowie potocznej tak się już od lat przyjęło, że mówiąc powołanie, najpierw myślimy: ksiądz, siostra zakonna, misjonarze, mniszki… Potem być może dodajemy: lekarz, nauczyciel, adwokat, pielęgniarka, podkreślając raczej zawody o służebnej konotacji. Czasami uczestniczymy może w jakichś modlitwach o „nowe, święte i liczne powołania”.
Ubóstwo ma dwa oblicza. Jedno ukazuje wartość duchową, która w istocie jest gotowością na przyjmowanie wszystkiego, co daje Bóg. Drugie natomiast odsłania niedostatek, brak podstawowych dóbr koniecznych do życia, nazywany najczęściej biedą, która może być tak materialna, jak i duchowa. Ubóstwo i relacje Doświadczenie ubóstwa
Kończący się rok liturgiczny w Uroczystości Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata daje nam opis sądu ostatecznego i podziału, jaki na nim się dokonuje pomiędzy sprawiedliwymi a potępionymi. Kryterium nie jest takie oczywiste. Wydawać by się mogło, że podział będzie przebiegał po linii świętości i doskonałości osobistej.
Jezus zapytany, jakie przykazanie jest największe, odpowiada bez żadnego wahania, że jest to przykazanie miłości Boga i bliźniego. Tak jest w istocie, bo jak Jezus dopowiada, to na tym przykazaniu opiera się całe prawo i prorocy. Dlaczego zatem tytuł niniejszego tekstu brzmi „Miłość samego siebie”?
Wyrazem miłości do Jezusa jest wypełnianie Jego przykazań. Wiele z nich jest bardzo trudnych, jak chociażby miłość nieprzyjaciół, ale Jezus zapewnia, że nie pozostawia nas samych z tym problemem. Odchodzi, ale obiecuje, że przyjdzie, a do czasu swego powrotu nie zostawia nas sierotami. Przemożną pomoc
Pewien człowiek przybiega do Jezusa i pyta się, co ma robić, aby osiągnąć życie wieczne. Jest to dla niego tak ważna sprawa, że pytanie zadaje klęcząc, a Jezusa nazywa dobrym nauczycielem. Jezus mówi, że tylko Bóg jest dobry i poleca mu przestrzegać przykazań. Okazuje się,
Nie popełniłbym tego felietonu, gdyby przypadkiem mój wzrok nie zatrzymał się na pewnym tekście o tytule „Nikt nie lubi konkurencji” (brak podpisu), zamieszczonym w znanym mi tygodniku. Ale stało się – zainteresował mnie i… przeczytałem. Nieznany autor tekstu donosi, że będący około sześćdziesiątki Kajetan Koźmian,
Zewsząd w mediach, i nie tylko, słyszymy przesłanie do kobiet: „Skup się na sobie”, „Zaopiekuj się najpierw sobą”. Jako chrześcijanki możemy się zastanawiać, czy to na pewno rada dla nas? Jak filozofia skupiania się na dbaniu o siebie ma się do chrześcijańskiego stylu życia? Kochaj
Radość Jezusa będzie w nas pełna, kiedy będziemy się wzajemnie miłowali i wypełniali Jego przykazania, które ogniskują się wokół praktykowania miłości w życiu codziennym. O miłości mówi się wiele, miłość się wychwala i stawia na piedestale, miłość jest deklarowanym celem życia wielu ludzi. Tymczasem w
Pierwszy dzień Triduum Paschalnego, to pamiątka ustanowienia sakramentu Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy i sakramentu kapłaństwa. Wokół nich zazwyczaj skupia się uwaga uczestników liturgii. Niewątpliwie są to sakramenty kluczowe dla istnienia i funkcjonowania wspólnoty Kościoła. Jednakże nie są one sednem wielkoczwartkowej liturgii. W Wielki Czwartek odczytywany
W mowie potocznej tak się już od lat przyjęło, że mówiąc powołanie, najpierw myślimy: ksiądz, siostra zakonna, misjonarze, mniszki… Potem być może dodajemy: lekarz, nauczyciel, adwokat, pielęgniarka, podkreślając raczej zawody o służebnej konotacji. Czasami uczestniczymy może w jakichś modlitwach o „nowe, święte i liczne powołania”.
Ubóstwo ma dwa oblicza. Jedno ukazuje wartość duchową, która w istocie jest gotowością na przyjmowanie wszystkiego, co daje Bóg. Drugie natomiast odsłania niedostatek, brak podstawowych dóbr koniecznych do życia, nazywany najczęściej biedą, która może być tak materialna, jak i duchowa. Ubóstwo i relacje Doświadczenie ubóstwa
Kończący się rok liturgiczny w Uroczystości Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata daje nam opis sądu ostatecznego i podziału, jaki na nim się dokonuje pomiędzy sprawiedliwymi a potępionymi. Kryterium nie jest takie oczywiste. Wydawać by się mogło, że podział będzie przebiegał po linii świętości i doskonałości osobistej.
Jezus zapytany, jakie przykazanie jest największe, odpowiada bez żadnego wahania, że jest to przykazanie miłości Boga i bliźniego. Tak jest w istocie, bo jak Jezus dopowiada, to na tym przykazaniu opiera się całe prawo i prorocy. Dlaczego zatem tytuł niniejszego tekstu brzmi „Miłość samego siebie”?
Wyrazem miłości do Jezusa jest wypełnianie Jego przykazań. Wiele z nich jest bardzo trudnych, jak chociażby miłość nieprzyjaciół, ale Jezus zapewnia, że nie pozostawia nas samych z tym problemem. Odchodzi, ale obiecuje, że przyjdzie, a do czasu swego powrotu nie zostawia nas sierotami. Przemożną pomoc
Już jest! Nowy numer kwartalnika „Civitas Christiana” do pobrania!
