Sakrament chrztu włącza nas w Kościół, wszczepia w Chrystusa i zmazuje wszystkie grzechy. Tymczasem chrzest, którego udzielał w Jordanie Jan Chrzciciel był tylko zapowiedzią nowego chrztu z Ducha Świętego. Chociaż Jan udzielał go również ku nawróceniu i odpuszczeniu grzechów. Skoro tak, to dlaczego Jezus, który nie miał grzechu upierał się, aby go przyjąć?

Św. Jan Chrzciciel zdawał sobie sprawę z bezgrzeszności Jezusa i dlatego opierał się twierdząc, że on sam powinien być ochrzczony przez Jezusa. Jednakże tajemnica tej ewangelicznej sceny wyjaśnia się w tym, co się dzieje później, kiedy podczas chrztu Jezusa otwierają się niebiosa i słychać głos Ojca – to jest mój Syn umiłowany, a na Jezusa zstępuje Duch Boży. Jest to świadectwo ze strony samego Boga, że ma w swoim Synu upodobanie i że cokolwiek On uczyni, stanie się to w mocy Ducha Świętego.

My przyjęliśmy już nie tylko chrzest janowy, ale chrzest w imię Trójcy Świętej. Przez ten chrzest ustanowiony przez naszego Pana stajemy się dziećmi samego Boga – Jego córkami i synami. Nad nami też w sposób mistyczny otwarły się niebiosa i my też otrzymaliśmy Ducha Świętego, aby wieść życie chrześcijańskie we wspólnocie Kościoła według darów Ducha Bożego.

Otrzymaliśmy takie samo zapewnienie jak Jezus, że jako dzieci Boże możemy cieszyć się tym, że Bóg ma w nas upodobanie. Wszystko czego dokonał Chrystus, całe dzieło zbawcze, nie odbyło się dla Niego, ale dla nas, abyśmy mogli osiągnąć zbawienie. W tę niedzielę Chrztu Pańskiego warto abyśmy odnowili w sobie tajemnicę przyjętego przez nas chrztu i rozważyli do czego się poprzez wiarę zobowiązaliśmy. W końcu przecież wyrzekliśmy się szatana, grzechu i wszystkiego co do niego prowadzi, a wyznaliśmy wiarę w Boga w Trójcy Świętej Jedynego, założony przez niego Kościół i wszystko co ów Kościół, strzegąc depozytu wiary i Tradycji, podaje i naucza.

/mdk