Odwieczne Słowo Boga stało się Ciałem. Ten początek janowej Ewangelii jest bardzo pogłębioną teologiczną refleksją nad posłannictwem Jezusa z Nazaretu. Poprzez fakt wcielenia Jezus jest dla nas tym Logosem, Słowem, które było u Boga i które samo było i jest Bogiem. Dzisiaj wchodzimy w rzeczywistość prawdy o człowieczeństwie i bóstwie Jezusa Chrystusa. On przyszedł do nas nie tylko poprzez narodziny w Betlejem, ale przychodzi do nas realnie w każdym czasie.

Bóg stworzył świat za pomocą Słowa. Wszystko, co się stało, zaistniało poprzez Logos. Dowiadujemy się z tego, że Jezus Chrystus jest Stwórcą rzeczywistości. Panem nad panami, władcą wszechświata, a także Światłością i Życiem każdego człowieka. Przyszedł On do swoich, a zatem do Narodu Wybranego, albowiem to właśnie Żydom Bóg obiecał Mesjasza, ale oni w większości Go nie przyjęli, nie rozpoznali, a nawet odrzucili. Tymczasem tym, którzy Go przyjęli, została nadana nadzwyczajna godność dzieci Bożych.

To synostwo Boże w Jezusie nie ograniczało się już tylko do przyjmujących Chrystusa Żydów, ale zostało rozszerzone na całą ludzkość, wszystkie ludy i narody, ponieważ Dobra Nowina odtąd jest głoszona, aż po krańce świata. Dzięki Wcieleniu Słowa mogliśmy oglądać ogrom chwały, jaką otrzymywał od Boga Ojca. Ta chwała, pełna łaski i prawdy, objawiała się w cudach, uzdrowieniach, wskrzeszeniach, jakich dokonywał Jezus, a najpełniej objawiła się w Jego chwalebnym Zmartwychwstaniu.

Te wszystkie wzniosłe rzeczy, które w prologu swojej Ewangelii zapisał św. Jan są piękne i urzekające, ale jakie mogą mieć znaczenie w codziennym życiu chrześcijanina? Przecież medytować głębię prawdy o Logosie to jedno, a proza życia naznaczona naszymi słabościami to drugie. Jednakże okazuje się, że przyjęcie Jezusa jako Słowo Boga przemienia nasze życie, ponieważ zostaje nam udzielona moc bycia dzieckiem Boga, udziela nam się chwała, jaką Jezus otrzymał od Ojca. To zmienia wszystko. Jeśli jestem dzieckiem Boga, to uczestniczę w mocy Boga, ona działa we mnie i uzdalnia do czynienia dobra, do kochania, do przebaczania i do walki o własną świętość.

/ab